
رجب، یکی از ماه های حرام می باشد. این ماه حتی قبل از اسلام نیز دارای منزلتی خاص بوده و خونریزی در آن ممنوع بوده است.[1]
در روایتی پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرموده اند: «إِنَّ رَجَبَ شَهْرُ اللَّهِ» رجب ماه خدا می باشد.[2]
روزی پیامبر (صلی الله علیه و آله)، زمانی که ماه رجب فرا رسیده بود در بین مردم چنین فرمودند: « ... قَدْ أَظَلَّكُمْ شَهْرٌ عَظِيمٌ مُبَارَكٌ وَ هُوَ شَهْرُ الْأَصَبِّ» یک ماه بزرگی بر سر شما سایه افکنده است که ماه ریزش است! خدا رحمتش را بر تمام بندگان با ایمان نازل می کند.[3]
خداوند در حدیث قدسی چنین خطاب می کند: «الشَّهْرُ شَهْرِي وَ الْعَبْدُ عَبْدِي وَ الرَّحْمَةُ رَحْمَتِي» ماه رجب، ماه من است؛ بنده، بنده من است؛ رحمت، رحمت من است. اگر کسی در این ماه مراه بخواند؛ اجابتش می کنم... این ماه را ریسمان بین خودم و بندگانم قرار دادم، اگر کسی به آن چنگ بزند به وصال من می رسد.[4]
امام صادق (علیه السلام) فرموند: روز قیامت که فرا می رسد؛ « نَادَى مُنَادٍ فِي بُطْنَانِ الْعَرْشِ أَيْنَ الرَّجَبِيُّونَ» یک ندایی از دل عرش می آید: رجبیون کجا هستند؟!
عده ای می ایستند که چهره های آنان درخشان است...
خود خدا با ایشان صحبت می کند: ای بندگان من، جایگاه شما را گرامی می دارم. غرفههايى از بهشت به شما ارزانى مىدارم كه از زير آن جوىها جارى است و در آنها جاودانه هستید.[5]
چگونه به این درجه برسیم؟
در همین روایت به این سوال جواب داده شده! پس مهم ترین اعمال رجب را ذکر می کنیم.
اهل بیت، در روایات زیادی تاکید به روزه داری در این ماه کرده اند. حتی 1 روز!
در روایت (این الرجبیون) در ادامه خدا به بندگانش چنین می فرماید: «إِنَّكُمْ تَطَوَّعْتُمْ بِالصَّوْمِ» شما با میل و رغبت، در این ماه روزه می گرفتید.
امام صادق (علیه السلام) می فرمایند: این فضیلت برای کسی است که یک روز را از اول یا وسط یا آخر، روزه بگیرد.[6]
پیامبر (صلی الله علیه و آله)، در خطبه ای برای هر روز، روزه گرفتن در ماه رجب فضیلتی ذکر می کنند.[7]
بعضی از آثار روزه ماه رجب:
بهشت بر او واجب می شود
همراهی با اهل بیت (علیهم السلام) در قیامت
به دست آوردن مقام شفاعت
بخشش گناهان گذشته و توفیق استغفار برای گناهان آینده
داخل شدن در بهشت بدون حساب
بسته شدن در های جهنم به ازای هر روز
باز شدن در های بهشت به ازای هر روز
و...
از پیامبر (صلی الله علیه وآله) پرسیده شد؛ اگر کسی توانایی روزه گرفتن را نداشته باشد چگونه می تواند به این مقامات برسد؟
ایشان فرمودند: « يَتَصَدَّقُ فِي كُلِّ يَوْمٍ بِرَغِيفٍ عَلَى الْمَسَاكِين» هر روز یک نان به فقرا صدقه بدهد. سوگند به آن كسى كه جانم به دست اوست، اگر كسى هر روز اين صدقه را بدهد، به تمام آنچه گفتم و به بيشتر از آن خواهد رسيد، و اگر همه خلق آسمانها و زمين گرد آيند تا اندازه اجر او را معيّن كنند، به ده يك آن فضايل و درجاتى كه در بهشت به آنها مىرسد، نخواهند رسيد.
بار دگر از ایشان پرسیدند؛ اگر کسی توانایی صدقه دادن نداشته باشد؛ چه عملی انجام دهد؟
فرمودند: در هر روز 100 مرتبه بگوید: سُبْحَانَ الْإِلَهِ الْجَلِيلِ سُبْحَانَ مَنْ لَا يَنْبَغِي التَّسْبِيحُ إِلَّا لَهُ سُبْحَانَ الْأَعَزِّ الْأَكْرَمِ سُبْحَانَ مَنْ لَبِسَ الْعِزَّ وَ هُوَ لَهُ أَهْل[8]
پیامبر فرمودند: «رَجَبٌ شَهْرُ الِاسْتِغْفَارِ لِأُمَّتِي» رجب، ماه استغفار و طلب آمرزش برای امت من است....[9]
در چندین روز از ماه رجب، به زیارت امام حسین (علیه السلام) سفارش شده است.
روز اول: امام صادق (علیه السلام) فرمودند: اگر کسی روز اول رجب به زیارت کربلا برود؛ خدا گناهان او را می بخشد.[10]
نیمه رجب: از امام رضا (علیه السلام) پرسیدند، چه زمانی به زیارت کربلا برویم؟ فرمودند: در نیمه رجب و نیمه شعبان.[11]
در پایان اشاره می کنیم به دعایی که در نامه امام زمان (عج الله تعالی فرجه) به نائب دوم خود فرمودند: در هر روز از ماه رجب این دعا را بخوانید:
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِمَعَانِي جَمِيعِ مَا يَدْعُوكَ بِهِ وُلَاةُ أَمْرِكَ الْمَأْمُونُونَ عَلَى سِرِّكَ الْمُسْتَبْشِرُونَ بِأَمْرِكَ الْوَاصِفُونَ لِقُدْرَتِكَ الْمُعْلِنُونَ لِعَظَمَتِكَ أَسْأَلُكَ بِمَا نَطَقَ فِيهِمْ مِنْ مَشِيَّتِكَ فَجَعَلْتَهُمْ مَعَادِنَ لِكَلِمَاتِكَ وَ أَرْكَاناً لِتَوْحِيدِكَ وَ آيَاتِكَ وَ مَقَامَاتِكَ الَّتِي لَا تَعْطِيلَ لَهَا فِي كُلِّ مَكَانٍ يَعْرِفُكَ بِهَا مَنْ عَرَفَكَ لَا فَرْقَ بَيْنَكَ وَ بَيْنَهَا إِلَّا أَنَّهُمْ عِبَادُكَ وَ خَلْقُكَ فَتْقُهَا وَ رَتْقُهَا بِيَدِكَ بَدْؤُهَا مِنْكَ وَ عَوْدُهَا إِلَيْكَ أَعْضَاد وَ أَشْهَادٌ وَ مُنَاةٌ وَ أَذْوَادٌ وَ حَفَظَةٌ وَ رُوَّادٌ فَبِهِمْ مَلَأْتَ سَمَاءَكَ وَ أَرْضَكَ حَتَّى ظَهَرَ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ فَبِذَلِكَ أَسْأَلُكَ وَ بِمَوَاقِعِ الْعِزِّ مِنْ رَحْمَتِكَ وَ بِمَقَامَاتِكَ وَ عَلَامَاتِكَ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ أَنْ تَزِيدَنِي إِيمَاناً وَ تَثْبِيتاً يَا بَاطِناً فِي ظُهُورِهِ وَ ظَاهِراً فِي بُطُونِهِ وَ مَكْنُونِهِ يَا مُفَرِّقاً بَيْنَ النُّورِ وَ الدَّيْجُورِ يَا مَوْصُوفاً بِغَيْرِ كُنْهٍ وَ مَعْرُوفاً بِغَيْرِ شِبْهٍ حَادَّ كُلِّ مَحْدُودٍ وَ شَاهِدَ كُلِّ مَشْهُودٍ وَ مُوجِدَ «30» كُلِّ مَوْجُودٍ وَ مُحْصِيَ كُلِّ مَعْدُودٍ وَ فَاقِدَ كُلِّ مَفْقُودٍ لَيْسَ دُونَكَ مِنْ مَعْبُودٍ أَهْلَ الْكِبْرِيَاءِ وَ الْجُودِ يَا مَنْ لَا يُكَيَّفُ بِكَيْفٍ وَ لَا يؤين بِأَيْنٍ يَا مُحْتَجِباً عَنْ كُلِّ عَيْنٍ يَا ديموم يَا قَيُّومُ وَ عَالِمُ كُلِّ مَعْلُومٍ صَلِّ عَلَى عِبَادِكَ الْمُنْتَجَبِينَ وَ بَشَّرَكَ «31» الْمُحْتَجِبِينَ وَ مَلَائِكَتِكَ الْمُقَرَّبِينَ وَ بِهِمْ الصَّافِّينَ الْحَافِّينَ وَ بَارِكْ لَنَا فِي شَهْرِنَا هَذَا الْمُرَجَّبِ الْمُكَرَّمِ وَ مَا بَعْدَهُ مِنْ الْأَشْهُرِ الْحُرُمِ وَ أَسْبِغْ عَلَيْنَا فِيهِ النِّعَمَ وَ أَجْزِلْ لَنَا فِيهِ الْقِسَمَ وَ أَبْرِرْ لَنَا فِيهِ الْقَسْمَ بِاسْمِكَ الْأَعْظَمِ الْأَعْظَمِ الْأَجَلِّ الْأَكْرَمِ الَّذِي وَضَعْتَهُ عَلَى النَّهَارِ فَأَضَاءَ وَ عَلَى اللَّيْلِ فَأَظْلَمَ وَ اغْفِرْ لَنَا مَا تَعْلَمُ مِنَّا وَ لَا نَعْلَمُ وَ اعْصِمْنَا مِنَ الذُّنُوبِ خَيْرَ الْعِصَمَ وَ اكْفِنَا كَوَافِيَ قَدَرِكَ وَ امْنُنْ عَلَيْنَا بِحُسْنِ نَظَرِكَ وَ لَا تَكِلْنَا إِلَى غَيْرِكَ وَ لَا تَمْنَعْنَا مِنْ خَيْرِكَ وَ بَارِكْ لَنَا فِيمَا كَتَبْتَهُ لَنَا مِنْ أَعْمَارِنَا وَ أَصْلِحْ لَنَا خَبِيئَةَ أَسْرَارِنَا وَ أَعْطِنَا مِنْكَ الْأَمَانَ وَ اسْتَعْمِلْنَا بِحُسْنِ الْإِيمَانِ وَ بَلِّغْنَا شَهْرَ الصِّيَامِ وَ مَا بَعْدَهُ مِنَ الْأَيَّامِ وَ الْأَعْوَامِ يَا ذَا الْجَلَالِ وَ الْإِكْرَامِ.[12]
[1] . فضائل الأشهر الثلاثة، ص: 24
[2] . همان
[3] . بحار الأنوار (ط - بيروت)، ج94، ص: 47
[4] . إقبال الأعمال (ط - القديمة)، ج2، ص: 628
[5] . فضائل الأشهر الثلاثة، ص: 31
[6] . همان
[7] . فضائل الأشهر الثلاثة، ص: 24
[8] . فضائل الأشهر الثلاثة، ص: 30
[9] . النوادر(للأشعري)، ص: 17
[10] . كامل الزيارات، النص، ص: 172
[11] . كامل الزيارات، النص، ص: 182
[12] . مصباح المتهجد و سلاح المتعبد، ج2، ص: 803

از نگاه قرآن و احاديث صحيحى كه از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و اهل بيت او به ما رسيده است، بهرهمند ساختن انسان در همه اعصار از راهنما، سنّت خداوند متعال است و زمين، هيچ گاه از راهنمايى كه بتواند راه درست زندگى را به مردم نشان دهد، خالى نبوده و نخواهد بود. راهنمايان الهى پس از پيامبر خاتم صلى الله عليه و آله تا دامنه قيامت، اهل بيت آن بزرگوارند. راهنماى الهى در برخى از مقاطع تاريخ، بنا بر مصالحى ممكن است از ديدِ مردم غايب گردد. در اين صورت، هر چند جامعه از بخشى از منافع وجود امام، محروم است، ليكن از بركات تكوينىِ وى، تا هنگام ظهور برخوردار خواهد بود.

شناخت امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) یکی از واجبات دینی برای شیعیان است و میزان و عمق این شناخت دارای اهمیت بسیاری است. طبق آنچه در روایات و کتب فقهی آمده است، شناخت امام زمان به معنای آگاهی از وجود، مقام، صفات و وظایف ایشان است.
محدوده شناخت واجب:
عواقب عدم شناخت یا انکار امام:
روایات متعددی بر عواقب وخیم انکار امام و عدم شناخت ایشان تأکید دارند. از جمله این عواقب میتوان به محرومیت از رحمت الهی، عدم نجات در قیامت و قرار گرفتن در زمره گمراهان اشاره کرد.

در عصر غیبت امام زمان (عج)، برای رفع سردرگمی و حفظ ارتباط با معارف دین، ائمه اطهار شیعیان را به رجوع به عالمان دین توصیه کردند.
این علما که با اجتهاد، تقوا، و آگاهی از قرآن و روایات اهل بیت تربیت شدهاند، وظیفه دارند احکام شرعی و مسائل اعتقادی را به مردم بیاموزند و در نبود امام معصوم، حجت او بر مردم باشند.
چنانکه در روایات متعدد از امامان، رجوع به فقها و راویان حدیث بهعنوان راهی مشروع و ضروری برای هدایت دینی معرفی شده است.

تعداد روایاتی که از پیامبر مکرم اسلام صلی الله علیه وآله وسلم نقل شده است وبر امامت امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف دلالت دارند زیاد هستند. به همین خاطر به ذکر برخی از این روایات بسنده میکنیم.

داستان ازدواج حضرت نرجس خاتون با امام حسن عسکری (ع) یکی از روایات مهم شیعه است. نرجس خاتون، شاهزادهای رومی بود که به اسارت مسلمانان درآمد و در نهایت به دست امام هادی (ع) خریداری شد. پس از اسلام آوردن، با امام حسن عسکری (ع) ازدواج کرد و مادر امام زمان (عج) شد. این روایت نشان میدهد که چگونه خداوند برای حفظ نسل امامت و ظهور منجی عالم، برنامهریزی دقیقی داشته است. روایت ازدواج نرجس خاتون، حاوی نکات آموزندهای درباره ایمان، صبر، و اهمیت ولایت اهل بیت (ع) است.

اسامی اصلی که برای مادر امام زمان (عج) ذکر شده است عبارتند از:
ملیکا: این نام به احتمال زیاد ترجمه عربی نام اصلی رومی ایشان بوده است.
نرجس: این نام به عنوان نام اصلی ایشان در بسیاری از روایات ذکر شده است.

معجزات امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) به عنوان نشانهای آشکار از حقانیت ایشان و دلیل بر امامتشان مطرح شده است. این معجزات که از قبل تولد تا پس از ظهور آن حضرت نقل شده است، بر طیف وسیعی از موضوعات دلالت میکند.

داستان ولادت امام زمان (عج) یکی از روایات مهم و شگفتانگیز در شیعه است که به طور مفصل توسط مورخان و علما نقل شده است. بر اساس این روایات، ولادت حضرت مهدی (عج) در نیمه شعبان سال 255 هجری قمری در سامرا اتفاق افتاد.
بسیار عالی وپر محتوا بود انشاالله بتوانیم عظمت این ماه را درک کنیم با تشکر از مطالب مفید وارزنده سایت
با سلام و خدا قوت از توضیحات مفید و مختصر شما بینهایت سپاسگزارم اجرتان با مولا صاحب الزمان